انگار همونجور که توی دنیا داره تند و تند اتفاقات جدید میفته و اصلا نمیشه به بیخیالی قبل زندگی کرد، همین حالت توی زندگی شخصیم هم رخ داده! انقدری که توی فاصلهی دهروزهای که میخواستم دربارهی سربازی رفتن همسر بنویسم کلی ماجرای دیگه پیش بیاد جوری که اون اولی از اهمیت بیفته!و ذهنی که داره دیوونه میشه از این افکار در هم و برهم...یکی یکی باید بنویسم و بریزم بیرون بلکه آرومتر بشم.بله همسر رفت... در حالی که چند روزی بود که کلافه بود. رسما بی اعصاب. و بی حوصله. و وقتی ازش میپرسیدی به خاطر اینکه قراره دو سه روز دیگه بری اینجوری شدی؟؟ میگفت خب معلومه دیگه! پس خوشحال باشم؟!از طرفی هرکسی از نزدیکان که میشنید بالاخره این شاخ غول داره شکسته میشه خوشحال ميشد... هرکی به نحوی... مامانش از فکر اینکه «آخ جون بالاخره میتونیم همه با هم بریم کربلا!» (آخی طفلکی بیخبر!) مامان بابای من از این جهت که حالا لابد بهتر میتونه کارش رو توسعه بده لابد! و خواهر و برادرا یه جور...و فقط من بودم که بیشتر از خوشحالی نگران بودم. چون فقط من بودم که میدونستم همسر با اون نفرتی که از رفتن توی این پروسه داشته و سالها عقب انداخته چون احساس میکرده همهی زندگیش لنگ میشه، اگر الان بالاخره همت کرده که این کارو تموم کنه دلیل دیگهای داره... همون دلیلی که باعث شد اعزام قبلیش رو به بهانهي پزشکی کنسل کنه و عقب بندازه. چرا؟ چون دورهي قبلی قرار بود برای سپاه باشه! بله...و قطعا با این اوصاف، بعد از پایان خدمت، تنها جایی که نخواهد خواست که بره، همون رویای مامانشه...همهي اینا برام ترسناکه. چون میدونم من آدم پا گذاشتن توی راهی که اون داره توی چشمانداز نگاهش میبینتش نیستم! قطعا نیستم!اینه که من تنها کسی

هی میخواهم بنویسم و هی تنبلی کردهام. دریارهی چیزی که چند وقتیست ذهنم را درگیر کرده و همین الان که اینهارا مینویسم هم توی تاکسی نشستهام و دارم میروم که به بخشیش رسیدگی کنم...درمورد تصمیم برای ایجاد تغییر در سال تحصیلی آینده یا ادامه دادن همین مسیر بدون تغییر... یا لااقل تلاشی برای ایجاد تغییر مثبت در همین جایی که هستم.تا چه پیش آید...پ.ن. ربّ انّی لما انزلتَ الیَّ من خیرٍ فقیر... + نوشته شده توسط محی بانو در دوشنبه بیستم فروردین ۱۴۰۳ و ساعت 13:54 |